Szkoła Podstawowa Nr 5 
im. Jana Pawła II w Lipnie

 

Strona główna

Nasz Patron

Historia Szkoły

Historia Lipna

Dokumentacja Szkoły

Kadra pedagogiczna

Samorząd
Uczniowski

Kącik ucznia
i rodzica

Kronika wydarzeń

 

 

 

Dzieciństwo i młodość

Papież  Jan  Paweł  II  –  Karol  Józef   Wojtyła  urodził  się  18  maja  1920  r. w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły i Emilii z Kaczorowskich. Karol był jednym z trójki dzieci Wojtyłów. Brat Edmund, zwany w domu Mundkiem, starszy od Karola o 14 lat, pobierał nauki w wadowickim gimnazjum,  a  później  studiował  medycynę  w  Krakowie.  Zmarł  w  wieku  26  lat, gdyż jako lekarz
w szpitalu w Bielsku zaraził się szkarlatyną od pacjentki. Siostra Olga zmarła w wieku niemowlęcym. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca – wojskowego urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka i zajmowała się dziećmi. Była kobietą niedomagającą i słabą. I choć opieka nad młodszym synem sprawiała jej wiele trudności,  wiązała z nim wielkie nadzieje.  "Mój Lolek zostanie wielkim człowiekiem" 
  mawiała.   Zmarła
 13 kwietnia 1929 roku w wieku 45 lat.
W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia – Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym  elementem    życia    Karola    były     wycieczki    krajoznawcze,   a   także    spacery    po okolicy  Wadowic.   W   większości   wycieczek   towarzyszył   mu   ojciec.  Od  września  1930  roku, po zdaniu egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już  w  tym  wieku,  według  jego  katechetów,  wyróżniała  Go  także ogromna wiara. Podczas nauki
w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem
występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego.

 

Studia

14  maja 1938 r.  Karol Wojtyła  zakończył  naukę  w gimnazjum  otrzymując świadectwo maturalne    z oceną celującą, która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej 10 w Krakowie. Czas od października 1938 do lutego 1941 r. to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. 18 lutego 1941 r. po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. Wojna odebrała Karolowi Wojtyle   możliwość   kontynuowania   studiów,   zaczął   więc   pracować   jako   pracownik  fizyczny
w   zakładach   chemicznych   Solvay.  Początkowo  od  jesieni  1940  r.  przez  rok  w kamieniołomie
w  Zakrzówku,  a  potem  w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną "Unia", powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi  ochraniać zagrożonych Żydów. W r. 1942 postanowił   studiować   teologię  i   wstąpił   do tajnego  Metropolitalnego   Seminarium   Duchownego w Krakowie. W tym samym czasie rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945  r.  do  sierpnia  1946 r.  Karol  Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria
z historii dogmatu. 1 listopada 1946 r. kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza. 15 listopada 1946 r. Karol Wojtyła poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia (ukończył je w 1948).  W lipcu 1948 r., na okres 7 miesięcy Karol  Wojtyła  został  skierowany do  pracy  w  parafii  w  Niegowici,  gdzie  spełniał   zadania  wikarego  i katechety. Od tego momentu  rozpoczął  się  dla  młodego  księdza  okres  wycieczek  i  podróży  z młodzieżą po Polsce.
W marcu 1949 r. Karol Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Nadal często wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą. Podczas wielu wycieczek ksiądz Wojtyła starał się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę i kazał nazywać się „wujkiem”.

 

Biskup i kardynał

W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym  Krakowa.  Konsekracji  biskupiej  ks.  Karola  Wojtyły  dokonał  28  września  1958  r.
w   katedrze   na   Wawelu   metropolita   krakowski   i   lwowski,    arcybiskup    Eugeniusz    Baziak.
W 1962 r. został krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola  Wojtyły  przypadły  także  obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył.

Z  nominacji  papieża  Pawła  VI  został  członkiem  Komisji  Soborowej  dla Apostolstwa Świeckiego
.
30 grudnia 1963 r., półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol  Wojtyła  został  mianowany  arcybiskupem   metropolitą   krakowskim.   Podczas  konsystorza
26 czerwca 1967 r. został nominowany kardynałem.
Od 1969 roku w Episkopacie Polski pełnił przez wiele lat m.in. funkcje wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu i przewodniczącego Komisji Rady Naukowej Episkopatu. Równocześnie był członkiem watykańskich Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, ds. Duchowieństwa i ds. Kultu Bożego. We wrześniu 1978 r. wchodził w skład delegacji Episkopatu Polski rewizytującej Episkopat Republiki Federalnej Niemiec.

 

Konklawe

Od łacińskiego cum clave, czyli pod kluczem. Terminem tym określa się zebranie kolegium kardynalskiego,  które  wybiera  papieża.   Elekcja   następuje   zazwyczaj   między  15  a  20  dniem
od śmierci poprzedniego  papieża.  Po  śmierci  papieża  Jana  Pawła  I,  kardynał  Karol Wojtyła poleciał do Rzymu w   towarzystwie   prymasa  Stefana   Wyszyńskiego   na   pogrzeb  i  drugie tego   roku   konklawe. 16 października 1978 r. o godzinie 18.18 nad Kaplicą Sykstyńską uniósł się biały dym – świat poznał nowego następcę św. Piotra – papieża z dalekiej Polski – został nim Karol Wojtyła, przybierając imię Jana Pawła II. Po 450 latach wybrano na papieża kardynała, który nie był pochodzenia włoskiego i nie pochodził z Zachodu.

 

Zamach na Jana Pawła II

W  dniu  13  maja  1981  roku,  podczas  audiencji  generalnej  na  Placu św. Piotra w Rzymie
o  godzinie  17:19,  Jan  Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę
w brzuch oraz rękę. Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami:
Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę.

 

Podróże

Charakterystycznym  elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże  zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. W wielu  miejscach,  które  odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej   Stolicy Apostolskiej).   Jan   Paweł   II   jako  papież   odwiedził   m.in.  Polskę (8 razy),
USA (7 razy), Francję (7 razy).

Podróże apostolskie do Polski:

I pielgrzymka (2–10 czerwca 1979)                                   V pielgrzymka (22 maja 1995)

II pielgrzymka (16–23 czerwca 1983)                                 VI pielgrzymka (31 maja–10 czerwca 1997)

III pielgrzymka (8–14 czerwca 1987)                                  VII pielgrzymka (5–17 czerwca 1999)

IV pielgrzymka (1–9 czerwca, 13–20 sierpnia 1991)          VIII pielgrzymka (16–19 sierpnia 2002)

 

Ekumenizm i stosunki międzyreligijne

          Jan Paweł II wielką wagę przywiązywał do stosunków z ludźmi innej wiary, nie tylko w ramach chrześcijaństwa, ale także członków innych religii i ateistów. W 1999 r. papież ucałował Koran przywieziony w prezencie przez muzułmańskich duchownych. Osobiście uczestniczył we wspólnym trwaniu w modlitwie w Asyżu przedstawicieli kilkudziesięciu religii światowych.

 

Zwyczaje Jana Pawła II

          Za   pontyfikatu   Jana   Pawła   II,   dzięki   samemu   papieżowi,   nastąpiły  ogromne   zmiany
w  Watykanie,  a  także  w  postrzeganiu  osoby  papieża  przez  społeczność  zarówno katolicką jak
i pozostałych chrześcijan oraz wyznawców innych religii. Pierwsze przemówienie wygłosił po włosku, a więc w języku narodu, do jakiego przemawiał. Do tej pory przyjęte było, że papież zawsze swoje pierwsze przemówienie wygłasza po łacinie. To był dopiero początek wielkich zmian. Należą do nich:

  •  liczne pielgrzymki (zagraniczne oraz parafii we Włoszech),

    • zwyczaj całowania ziemi kraju, do którego przybywał z pielgrzymką,
    • msze święte dla wielkich tłumów, organizowane na stadionach, lotniskach, placach itp.,
    • wygłaszanie całych homilii lub choćby krótkich sentencji w języku kraju, do którego przybywał z pielgrzymką (porozumiewał się swobodnie w językach: polskim, włoskim, francuskim, niemieckim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim, łacińskim i klasycznym greckim),

    • udział zespołów folklorystycznych w czasie mszy,
  •  spotkania    z   duchownymi    innych     wyznań   oraz   odwiedziny   świątyń    różnych    religii
     (chrześcijańskich oraz niechrześcijańskich),

  •  udział      w      przedsięwzięciach      artystycznych:      koncertach,     występach     zespołów, 
     projekcjach filmowych,

  •  wykonywanie kapłańskich posług,
  •  prywatne spotkania z wiernymi,
  •  bezpośrednie spotkania z ludźmi w trakcie pielgrzymek,
  •  żarty i bezpośredniość w kontaktach z ludźmi.

 

Papież młodych

         Jan  Paweł  II  chętnie  spotykał  się  z  młodymi  ludźmi  i  poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 31 marca 1985 r., który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał  list  apostolski  na  temat  roli  młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia,
a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego spotkania, organizowanego w różnych miejscach świata (np. w Polsce w Częstochowie w 1991 roku).

 

Choroba i śmierć

           Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. W lipcu 1992 r. przeszedł operację w celu usunięcia guza nowotworowego na jelicie grubym. Jego długoletnie zmagania  z   chorobą  i  starością  były  osobistym  przykładem  głoszonych  na   ten  temat  poglądów,  w  których  podkreślał  godność  ludzkiego  cierpienia  i  odnosił  je  do  męki  Chrystusa.
13 maja 1992 r. papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego. Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Zmarł 2 kwietnia 2005 r., w 9665. dniu  swojego  pontyfikatu.  Pogrzeb  Jana  Pawła  II  odbył  się  w  piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę
z prostych desek
z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie. Mszy świętej koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich Kościołów wschodnich przewodniczył dziekan kolegium, kardynał Joseph Ratzinger (11 dni później wybrano go na nowego papieża - Benedykta XVI). Uczestniczyło   w   niej   na   placu   św.   Piotra   ok.   300   tysięcy  wiernych oraz 200 prezydentów
i  premierów,  a  także  przedstawiciele  wszystkich   wyznań   świata,   w   tym   duchowni   islamscy
i żydowscy. Wielu zgromadzonych na uroczystości ludzi miało ze sobą transparenty z włoskim napisem  santo  subito  ("święty  natychmiast").  W  całym  Rzymie  przed   ekranami   rozstawionymi
w   wielu   miejscach   miasta   zgromadziło   się   5   milionów   ludzi,   w   tym   ok. 1,5 mln Polaków.
Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach bazyliki św. Piotra na Watykanie, w krypcie Jana XXIII. Prosty  grobowiec  o  głębokości  1,7  m,  przykryty  marmurową  płytą  z napisem "Ioannes Paulus II 16 X 1978 - 2 IV 2005", jest spełnieniem zapisu z testamentu, który mówił o "prostym grobie w ziemi".

Proces beatyfikacyjny

         13 maja 2005 r. papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci  kandydata,  jaki  jest  wymagany  przez  prawo  kanoniczne.  Formalnie proces rozpoczął się
28 czerwca 2005 r. Postulatorem procesu został polski ksiądz Sławomir Oder.

1 maja 2011 r. nastąpiła beatyfikacja Jana Pawła II podczas uroczystej mszy świętej na placu św. Piotra w Rzymie. Nabożeństwo prowadził papież Benedykt XVI, który uczynił wyjątek, osobiście celebrując beatyfikację swojego poprzednika.

Proces kanonizacyjny

            Dnia  5  lipca  2013 r. papież Franciszek wydał dekret w sprawie cudu za wstawiennictwem bł. Jana Pawła II. Cudem tym jest zatwierdzone przez lekarzy i teologów z Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych   i   niewytłumaczalne    z    punktu   widzenia   medycznego,   uzdrowienie   kobiety
z Kostaryki, Floribeth Mora Diaz cierpiącej na nieoperacyjnego tętniaka mózgu. Kobieta, oglądając beatyfikację Jana Pawła II, zaczęła do niego się modlić, po czym doznała nagłego uzdrowienia.

27 kwietnia 2014 r. nastąpiła kanonizacja Jana Pawła II. Mszy św. kanonizacyjnej na placu św. Piotra przewodniczył papież Franciszek przy koncelebrze emerytowanego papieża Benedykta XVI. Podczas tej uroczystości papież Franciszek ogłosił św. Jana Pawła II patronem rodzin.


powrót